မေမိုး
မဏ္ဍိုင်၊ ဇန်နဝါရီ ၉၊ ၂၀၂၆။
ကျွန်မတို့အိမ်ရဲ့ ဧည့်ခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ “သားနှင့်သမီး၊ အားနှင့်ထီး” ဆိုတဲ့ ပိုစတာလေးတစ်ခုကို အမေ ချိတ်ဆွဲထားပါတယ်။
ပေ ၂၀ ပတ်လည်သာရှိတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ ဘုရားကျောင်းဆောင်လေးက သီးသန့်နေရာယူထားပြီး ဒီဘုရားကျောင်းဆောင်လေးဟာ ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ငြိမ်းချမ်းရာ အရပ်ပါ။ အမေဟာ မနက်ခင်းတိုင်း ဒီဘုရားကျောင်းဆောင်လေးမှာ ဘုရားရှိခိုး၊ ဝတ်ပြု၊ ဆုတောင်းလေ့ရှိပါတယ်။
ကျွန်မတို့မောင်နှမတွေ ဘဝမှာ အမေ့ဘုရားရှိခိုးသံ မကြားရတဲ့နေ့ဟာ မရှိသလောက် ရှားပါးလွန်းလှပါတယ်။
နံနက်ခင်း အိပ်ရာနိုးတာနဲ့ အမေဟာ မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ပြီး ဘုရားကျောင်းဆောင်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်၊ ဆွမ်း၊ ပန်း၊ ရေချမ်း၊ ဆီမီးတို့နဲ့ ပူဇော်လေ့ရှိပါတယ်။ ရတနာမြတ်သုံးပါးကို ပူဇော်၊ ရှိခိုး၊ ကန်တော့ပြီး ၃၁ ဘုံသားတို့ကို အမျှပေးဝေပါတယ်။ ဒါနဲ့တင် အမေ့ မကျေနပ်နိုင်သေးပါ။ သားသမီး ၄ ယောက်လုံးရဲ့ နေ့နာမ်တွေနဲ့ အမည်တွေကို တစ်ယောက်ချင်းခေါ်ပြီး ကျန်းမာပါစေ၊ ချမ်းသာပါစေ၊ အဆင်ပြေပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတတ်ပါသေးတယ်။
အမေက တခါတရံမှာ စိတ်ဆတ်ပြီး ဒေါသကြီးပေမယ့် ရတနာမြတ်သုံးပါးအပေါ်မှာတော့ အလွန် ကိုင်းရှိုင်း၊ ရိုသေသူပါ။ မနက်ခင်းတိုင်းမှာ အမေ့ဘုရားရှိခိုးသံကို ကြားနေရခြင်းဟာ သာမန်ဖြစ်ရပ် တစ်ခုဖြစ်ပြီး အထူးအခွင့်အရေးတစ်ရပ်လို့ ကျွန်မတစ်ခါမှ မတွေးဖြစ်ခဲ့ပါ။ အမေနဲ့အတူရှိနေသရွေ့တော့ ဒီအသံကို အမြဲနားဆင်ရလိမ့်မယ်လို့လည်း ယုံကြည် မျှော်လင့်ထားခဲ့မိပါတယ်။
လူ့လောကမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေဟာ ရေရှည်တည်တံ့ခိုင်မြဲလေ့ မရှိခဲ့ပါ။ ၂၀၂၁ ဆိုတဲ့ ခုနှစ်က အရာအားလုံးကို တိုက်စား၊ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပါတော့တယ်။ စစ်တပ်က အာဏာသိမ်းလိုက်တဲ့ ၂၀၂၁၊ ဖေဖော်ရီ ၁ ရက်ရဲ့ မနက်ခင်းဟာ ကျွန်မတို့အတွက်တော့ ‘အမင်္ဂလာ’ မနက်ခင်းပါပဲ။ အဲဒီနေ့မှာ အမေ ဘုရား မရှိခိုးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ သားအမိတွေ အခြားမိသားစုတွေနည်းအတူ ဈေးထဲကို အလန့်တကြား ပြေးလွှား စျေးဝယ်ခဲ့ကြရပါတယ်။
သေချာတာကတော့ ဖေဖော်ရီ ၁ ရက်ကစလို့ ကျွန်မတို့အိမ်လေးဟာ အရင်လို အေးချမ်း မနေခဲ့တော့ပါဘူး။ အမေ့မှာ သောကတွေနဲ့ လွန်ဆွဲနေရပါပြီ။ တဖက်မှာ ပြည်သူလူထုရဲ့ ပကတိအရှိတရားကို ရေးသားတင်ဆက်နေတဲ့ သတင်းထောက် သမီး၊ နောက်တစ်ဖက်က ရဲဝန်ထမ်း သားဖြစ်သူ။ အမေဟာ သူ့အဖြစ်ကို ရင်ထုမနာ ဖြစ်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
ပိုမိုပြင်းထန်လာတဲ့ နိုင်ငံရေးအခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ စစ်တပ်က ကြိုးပမ်းလာတဲ့အခါ လွတ်လပ်စွာ သတင်းရေးသားတင်ဆက်နိုင်ဖို့ သတင်းထောက်ဖြစ်သူ အမအလတ်တစ်ယောက် လွတ်လပ်နယ်မြေကို ထွက်ခွာရဖို့ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးအနေနဲ့ အမေ့ကို ကန်တော့ပြီး နှုတ်ဆက်တဲ့အခါ အမေဟာ “ကျန်းမာ၊ ဘေးကင်းပါစေ” ဆိုတဲ့ ဆုတောင်းလေးကိုပဲ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ဆုတောင်းပေးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
တဖက်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာတဲ့ လူထုသပိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ အဓိကရုဏ်းတွေကြောင့် သားဖြစ်သူအတွက်လည်း အမေ ပူပန်ရပြန်ပါတယ်။ သားဘေးကင်းဖို့လည်း အမေဟာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆုမတောင်းရက်ခဲ့ပါ။ သားတစ်ယောက် ဘေးကင်းလျှင် အပြစ်မဲ့ ပြည်သူများ ထိခိုက်နာကျင်နိုင်တယ်ဆိုတာကို အမေ သိနေတာကြောင့်လည်း ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။
အဝေးရောက်နေတဲ့ သားကြီးနဲ့ သမီးလတ်အတွက် အမေဟာ သူတတ်နိုင်တဲ့ ဘုရားရိပ်၊ တရားရိပ်ကို ခိုလှုံရင်း ဆုတောင်းပေးရုံကလွဲလို့ ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ပြန်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေဟာ သူတတ်နိုင်တဲ့ ဆုတောင်းခြင်း အမှုကိစ္စအတွက် တစ်ရက်ကလေးမှ မပျက်ကွက်ခဲ့ပါ။
မိသားစုတွေ တကွဲတပြား ဖြစ်ကုန်ပေမယ့် အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တဲ့ သမီးကြီးနဲ့ သမီးငယ်လေး နှစ်ယောက်ကြောင့် အမေ အားတင်းပြီး နေနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
အမေက ကျွန်မကို အေးချမ်းတဲ့ ဘဝကိုသာ ရရှိစေချင်ပြီး နိုင်ငံရေးနဲ့ မဆက်စပ်တဲ့ အလုပ်တွေကိုသာ လုပ်စေချင်တယ်လို့ ဆိုလေ့ရှိပါတယ်။ တဖက်မှာလည်း ဝေဝါးနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ ပညာရေးအတွက် ကျောင်းပြီးအောင် သွားတက်စေချင် ပေမယ့်လည်း စီဒီအမ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ပါဝင်ထားတဲ့ ကျွန်မရပ်တည်ချက်ကိုတော့ အမေခွင့်ပြုထားရတယ်။
လူငယ်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အမေသဘောမကျတဲ့ နိုင်ငံရေးအလုပ်များကိုသာ ခုံမင်လေ့ရှိပြီး သမားရိုးကျ ပညာရေးကို ရပ်နားပြီး သတင်းစာပညာကို လေ့လာဖြစ်ခဲ့ပါတော့တယ်။ သတင်းထောက်အဖြစ် လုပ်ကိုင်ရင်း ကျွန်မလည်း အခြားသတင်းထောက်တွေနည်းတူ၊ စစ်တပ်ရဲ့ စက်ကွင်းထဲက မလွတ်ခဲ့ပါဘူး။ အသက်ရှင်သန်ရေးနဲ့ သတင်းထောက် အလုပ်နဲ့ ဆက်လက် အသက်မွေးနိုင်ဖို့ မြန်မာပြည်ထဲကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်ရပါတော့တယ်။
အမေသဘောတူ၊ မကြည်ဖြူတဲ့ သတင်းထောက်အလုပ်ကြောင့် ကျွန်မ ပြည်ပကို ထွက်ဖို့ ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာတော့ အမေဟာ သူမြိုသိပ်ထားခဲ့တဲ့ ဒေါသတွေ၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပေါက်ကွဲပြလာပါတော့တယ်။ အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်လို့ရော အသက်ပြည့်ပြီးခါစ သမီးငယ်လေးအတွက် အမေဟာ ပိုပြီး စိုးရိမ်၊ ဂရုဏာသက်ဟန် တူပါတယ်။
“မြန်မာပြည်က ထွက်သွားရင် ပြန်လာရဖို့ မသေချာတော့လို့ မသွားပါနဲ့” လို့ အမေက ဒေါသတကြီးနဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ငိုယို၊ တားမြစ်ပြောနေပေမယ့်လည်း ကျွန်မကတော့ သံမဏိလို စိတ်ဓာတ် မာကျော၊ ပြတ်သားခဲ့မိပါတယ်။
အမေဟာ သဘောမတူခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့လို့ စိတ်ဆိုးစွာနဲ့ ဆူဆဲနေပေမယ့်လည်း တဖက်မှာတော့ လက်က ဟင်းတွေချက်၊ ကျွန်မ လမ်းခရီးတလျှောက် ဘေးကင်းဖို့ ဗေဒင်ယတြာတွေ ချေပေးနေခဲ့ပါတယ်။ အမေဟာ အမေပါပဲ။ အမြဲတမ်း အမေ ပီသခဲ့ပါတယ်။
၂၀၂၂ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၃၀ ရက်ဟာ ကျွန်မအမေရဲ့ မနက်ခင်း ဘုရားရှိခိုးသံကို ကျွန်မနောက်ဆုံး ကြားခဲ့ရတဲ့နေ့ပါ။ အဲဒီနေ့က အမေ့ဘုရားရှိခိုးသံထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှုတွေ အပြည့်ပါနေတာ ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရပါတယ်။
ကျွန်မတို့တွေဟာ ဘေးနားမှာ အမြဲရှိနေတဲ့ အရာတွေကို တန်ဖိုးရှိမှန်း မသိတတ်ကြဘဲ ဆုံးရှုံးသွားမှ သတိရတတ်ကြပါတယ်။ အခုဆိုရင် ထိုင်းနိုင်ငံက ဘုရားခန်း မရှိတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ကျွန်မ နေထိုင်နေရတာ ၄ နှစ် ဝန်းကျင်ရှိပါပြီ။ အမေ့အိမ်လေးက ဘုရားကျောင်းဆောင်ရှိတဲ့ ဧည့်ခန်းလေးကို လွမ်းဆွတ် သတိရနေမိပါတယ်။
“သားနှင့်သမီး၊ အားနှင့်ထီး” ဆိုတဲ့ အမေဖြစ်စေချင်တဲ့ ပိုစတာလေးအတိုင်းလည်း ကျွန်မ မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ တာဝန်မကျေတဲ့ ကျွန်မအတွက် အမေကတော့ အမြဲခွင့်လွှတ်ပေးပြီး ဘုရားရှိခိုးတိုင်း ကျန်းမာ၊ ဘေးကင်း၊ အဆင်ပြေဖို့ ဆုတောင်းပေးနေဦးမှာကတော့ အသေအချာပါ။
အာဏာသာ မသိမ်းခဲ့ရင် ကျွန်မဟာ အမေ့အိမ်မှာ အမေ့ဘုရားရှိခိုးသံကို နားထောင်ရင်း မနက်ခင်းတွေကို အေးအေးလူလူ ဖြတ်သန်းနေရပြီး အမေ့ကလေးလေးအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေအုံးလေမလားလို့ ရံဖန်ရံခါ တွေးတောမိပါတယ်။
အခုတော့ အမေ့အိမ်ရဲ့အဝေးမှာ လူကြီးတစ်ယောက်အဖြစ်နဲ့ ဘဝအတွက် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားရင်း မြန်မာပြည်ကြီး စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးရဖို့ ဆုတောင်းနေမိပါတယ်။ ဒီဆုတောင်းပြည့်မှပဲ မြန်မာပြည်က အမေတွေရဲ့ သားသမီးတွေအားလုံး အိမ်ပြန်ခွင့်ရမှာဖြစ်ပြီး အမေ့ရဲ့ ဘုရားရှိခိုးသံ ခပ်ညံညံလေးကို ပြန်ကြားခွင့်ရတော့မှာပါ။